Archiwa kategorii: Polska

Zatkało mnie, a Porcelanka pomogła.

Poprzez facebooka i blogi dotarły do mnie wieści o awanturze wokół ACTA. Uderzyła mnie masa wymiarów tej sytuacji. Każdy z poziomów zasługiwałby na osobną rozprawkę. Złapałbym się na początek za opisanie co od strony technologii odsłania mgła nowej regulacji; potem ugryzłbym temat śmierci (jeszcze przed solidnym narodzeniem) partycypacji obywatelskiej w naszym kraju; dalej pogaworzyłbym o wpływie świata korporacyjnego na instytucje publiczne w USA; w tej okolicy popływałbym w temacie nowego oblicza amerykańskiej cenzury wojennej na potrzeby wojny (lub przynajmniej stanu wyjątkowego), na którą Ameryka moim zdaniem dryfuje; doszedłbym do ewidentnego pozbycia się demokratycznych mechanizmów z instytucji europejskich; wróciłbym na nasze podwórko szukając odpowiedzi „kogo na pensje rządowe wyniosą nastolatki rozgoryczone zdradą Tuska?”; spojrzałbym na szanse jakie wolny internet dawał naszej młodzieży, która sprytem i pracowitością mogłaby wyrównać szanse na współdziałanie z dzieciakami z tłustego zachodu; doszedłbym do analizy korzyści utraconych przez Polskę przez delegowanie polityki na moralne i patriotyczne miernoty; tu wciągnąłby mnie temat pogodzenia patriotyzmu z duchową więzią z każdym człowiekiem na Ziemi; byłbym już w działce duchowości, która może przekształcić oblicze Ziemi w sposób jaki się filozofom nie śniło.

Jak się domyślasz Drogi Czytelniku, od takiej ilości ciężkostrawnych tematów najnormalniej mnie zatkało. Wydobyłem z siebie jedynie wpis o Matce Teresie, bo jej pomysł na skupienie się wokół dobra i pokoju wydał mi się najskuteczniejszą drogą wyprowadzenia nas wszystkich z labiryntu rozczarowania, złości, strachu i dezorientacji.

Jeśli rodzi się potrzeba bycia w takiej sytuacji razem z innymi, to pokojowe spotkania, medytacja i modlitwa wydają się drogą przemiany tych stanów we współczucie, miłość i chęć czynienia dobra.

Zatem po wrzuceniu na bloga słów i zdjęcia Matki Teresy, korek został tam, gdzie mi utknął. Na szczęście pomocna okazała się Porcelanka, czyli „Porcelanka – blog o książkach, poezji, herbacie, przyrodzie i filozofii”. Czytuję kilkadziesiąt blogów. Mam je podpięte pod Google Reader. Część z nich wrzuciłem do worka „Daily Reading” i codziennie tam zaglądam. To taka moja codzienna prasówka, bo gazet nie kupuję, telewizji nie posiadam, a radia unikam.

Właśnie mój Google Reader wyrzucił „List otwarty do miłościwie nam panującego Premiera” wysłany z bloga Porcelanki.

Z szacunkiem przeczytałem to jak Porcelanka wyraża swoje oburzenie zachowaniem Donalda Tuska.

Potem wdałem się z Porcelanką w blogowy dialog, czego zapis znajdziecie w komentarzach pod jej wpisem.

Z serca polecam Wam odwiedziny u Porcelanki.

Zakończę zawołaniem zasłyszanym w nowej piosence Marcina Stycznia: „zacznij żyć!”

Doktor Google.

Usiadłem za kierownicą mojej Astry, wcisnąłem do samego końca pedał gazu wraz z hamulcem. Następnie przekręciłem kluczyk w stacyjne, ale tylko do pozycji gotowości, bo moim celem nie było odpalenie silnika.
Zrobiłem tą sztuczkę by zobaczyć szybkie miganie kontrolki serwisowej na desce rozdzielczej. Dziesięć szybkich błysków, czyli cyfra 0, potem sześć błysków czyli 6, a dalej 0 i 7. Kod błędu pokładowego komputera 0607.

Potem sesja z doktorem Google i już wiem, że z powodu niskiego poziomu oleju komputer dał się zmylić stukom silnika i wziął je za błąd jednego z czujników.
Sprawdziłem poziom oleju. Faktycznie, był poniżej minimum. Dolałem i tym sposobem naprawiłem auto.

Po raz kolejny zadziwiła mnie skarbnica zbiorowej wiedzy rozsiana w internecie.

Stworzyłem domową drukarnię.

Właściciel punktu kserograficznego zawołał mnie na zaplecze i pokazał drukarki laserowe, na których robi wydruki dla klientów. „Jak robi Pan tyle kopii to opłaci się Panu kupić drukarkę i samemu drukować.”

Miał rację. Dzięki jego sugestii, od tygodnia mam w swoim domowym biurze małą drukarnię.

O ile w punkcie ksero mogłem liczyć na jedną odbitkę za 17 groszy, to u siebie mam grubo poniżej 10 groszy.

Zakup sprzętu zwrócił się po wydrukowaniu materiałów szkoleniowych na zajęcia z jedną grupą wychowawców domu dziecka.

Jestem wdzięczny za bezinteresowną pomoc człowieka, który na warszawskich Bielanach prowadzi swój sklep i punkt kserograficzny. Jak sobie o nim przypominam, to robi mi się ciepło na sercu i moje serdeczne myśli płyną w jego stronę.

Jest to też pouczająca lekcja liczenia kosztów wydruku.

Byłem zaskoczony, że już przy pięciu tysiącach odbitek, taniej jest zainwestować we własną drukarnię, niż chodzić do punktu ksero.

Co więcej, sprzęt, na którym drukuję jest mocno zaawansowany technologicznie. Drukarka ma tzw. duplex, czyli moduł drukowania dwustronnego, ma kasety na tysiąc kartek oraz kartę sieciową umożliwiającą podpięcie go do mojego domowego modemu neostrady i drukowanie z dowolnego komputera w domu.  Cały ten luksus kosztował 510 złotych wraz z kurierem.

Gdzie sprzedają takie cuda? W miejscach, gdzie dostają stary sprzęt biurowy, konserwują go i ponownie puszczają na rynek. Moja drukarka służyła komuś od 2002 roku. Wtedy kosztowała około pięciu tysięcy złotych. W większych firmach taki sprzęt jest liczony na pięć lat. Potem jest zastępowany czymś nowym. Stary odsprzedaje się za grosze lub oddaje za darmo komuś, kto bierze na siebie recycling wszelkich biurowych staroci.

Moja radość jest podwójna. Bo poza oszczędnościami w opłatach za ksero, mam też sprzęt, który zamiast powiększać sterty elektronicznych śmieci jest wciąż przydatny.

Kaczyński czy Tusk, Ty wybierzesz ofiarę.

Czuję się jak na wyborach prezydenckich w państwie, gdzie lider ma bardzo dużą władzę, łącznie z władzą ustawodawczą.

Do tego w pakiecie wybieram gwardię przyboczną lidera.

Mamy głosowanie na jednego z dwóch kandydatów. Zresztą Platforma Obywatelska mówi na swoim plakacie wprost: „Tusk czy Kaczyński, ty wybierzesz premiera”.

Mieszkamy w dość dużym kraju. Ludzi tu sporo. Mamy wielość poglądów. Mamy rozmaite pomysły na życie i na Polskę.

A tu pod bokiem wyrósł nam taki potworek systemowy, gdzie tradycja parlamentaryzmu umarła nim się u nas zaczęła.

Chciałbym wybrać mojego posła. Chciałbym, aby był to człowiek reprezentujący moje patrzenie na nasz wspólny interes.

Zamiast tego, wybór sprowadzamy do dwóch kiepskich (moim zdaniem) liderów. Ich wizja Polski, ich obyczaje, sposób traktowania współpracowników, skuteczność w załatwianiu wspólnych spraw są mi obce.

Jak zagłosuję? Oddam głos na faceta z listy wyborczej, który w internetowej ankiecie wyraził poglądy podobne do moich, a do tego ma jakieś doświadczenie samorządowe. Wiem, że koniec końców oddaję głos na jego szefa. Zły jestem, bo obydwóch prawie premierów wysłałbym do jakieś małej i nieskomplikowanej gminy, aby jako radni nauczyli się jak działać dla dobra wspólnego i jak szanować ludzi, którzy są z nimi, i którzy są przeciw nim. W sejmie chciałbym widzieć innego formatu ludzi.

Podobno jaki naród tacy jego przedstawiciele. Moim zdaniem Polacy są coraz fajniejsi i mają coraz sensowniej poukładane w głowach. Zatem wierzę, że prędzej czy później ten pozytywny trend dotrze do szamba zwanego Sejmem RP.

50 milionów.

Wczoraj Polacy byli zjednoczeni wokół marzenia o wygraniu 50 milionów w kumulacji Lotto.

Fajny klimat. Kolejka ludzi czekających przed ladą kolektury Lotto. Święto nadziei na uśmiech losu. Jakiś starszy pan dopytywał mnie jak wypełnić kupon, bo od lat nie grał. Pracownica punktu Lotto zaangażowała mnie do naprawy drukarki. Urządzenie zacięło się ku wielkiej frustracji gromadzącej „podatek od marzeń” pracownicy i  rozmarzonych kolejkowiczów. Przy pomocy nożyczek usunąłem papier blokujący sprzęt.

Puściłem swój los, wróciłem do biura i już wkrótce zadzwoniła do mnie administratorka budynku, że pani z Lotto gorączkowo mnie szuka, bo maszyna znowu padła…

Dlaczego Polska?

Ostatnio dwukrotnie byłem przepytywany na okoliczność mojego powrotu ze Szwajcarii.

Parę dni temu, byłem na kolacji u krewnych przyjaciela. Małżeństwo w średnim wieku, z dziećmi, żyjący dostatnio i chyba szczęśliwie. Wygląda, że dobrze im w Polsce. Lecz, gdy w trakcie rozmowy wyszło, że mieszkałem w Szwajcarii, to obydwoje wyglądali na zaskoczonych i chcieli wiedzieć co mnie skłoniło do przeprowadzki do Polski.
Kilka dni później byli u nas inni znajomi. Oni także są ludźmi zamożnymi, jak na tutejsze warunki. Ponownie zbierałem myśli, by ubrać w słowa moje „dlaczego”.

Pytania wyglądały na szczere i płynące z ciekawości. W moim przekonaniu jest coś niezwykłego w tych pytaniach. Jakaś nuta niezrozumienia. Jakieś zadziwienie, jakby szukanie przyczyn porzucenia raju i przybycia na padół łez.

Mało jest pytań dlaczego wyjechałem do Szwajcarii. Mniej jest drążenia wokół tematu tego co robiłem i jak żyłem w Helwecji. Lecz powrót do ojczyzny jest postrzegany jako coś dziwnego, może nawet dziwacznego.

Moim zdaniem oddaje to trochę stosunek moich znajomych do Polski. Ich stopa życiowa jest niemal identyczna z tym jak żyją Szwajcarzy. Spędzają wakacje w podobnych miejscach, kupują podobne samochody, mieszkają w mieszkaniach o podobnym metrażu, oglądają te same filmy itd.
Lecz, gdy w szwajcarskim otoczeniu jedna rodzina wróciła z USA, inna z Australii, a jeszcze jedna z Brazylii to słyszałem dopytywania o kraj, w którym pomieszkiwali, o ciekawostki z tamtejszej codzienności, ale nigdy nie było pytania dlaczego wrócili do Szwajcarii. To było oczywiste, że najlepszym miejscem dla Szwajcara jest Szwajcaria.
Myślę, że sto czy dwieście lat temu, gdy Helwecja była ubogim zakątkiem Europy, to też powrót z pracy na obczyźnie był naturalnym posunięciem.
Piszę o tym, bo podoba mi się podejście Szwajcarów do ich kraju.

Czy moi znajomi są reprezentatywni dla Polaków? Czy sporo osób na myśl o możliwości zamieszkania na Zachodzie, przeskoczyłoby na tor myślenia o emigracji? Nie wiem.
Może gdyby z powrotu dziwili się ludzie cierpiący niedostatek przyjąłbym to naturalniej. Trudno mi zrozumieć za czym szwajcarskim tęsknią rodziny, którym w Polsce żyje się dostatnio.

Pamiętam też, jak o decyzji powrotu powiedziałem moim rodzicom. Szczególnie ojciec był zatroskany. Przemawiał do mojego poczucia odpowiedzialności za dzieci, do dania im szansy by dorastały poza Polską. Polska jawiła się w tym kontekście jak czarna dziura cywilizowanego świata.

Pewno jeszcze wiele razy będę pytany dlaczego wróciłem ze Szwajcarii. Moje spontaniczne stwierdzenie, że tu jest mój kraj i tu jest moje miejsce na Ziemi bywa traktowane jak błędna odpowiedź na egzaminie. Więc staram się bardziej. Mówię, że tu realizuję swoje pasje. Tu widzę potencjał rozwoju. Rozmówcy dają nieco więcej wiary takim zdaniom. Jak dopowiadam, że włożyłem bardzo mało wysiłku w integrację ze szwajcarskim otoczeniem, że czułem się tam jak w gościach. To już jest dobrze. Padają prośby o potwierdzenie, że w gruncie rzeczy mój pobyt w Szwajcarii był nieudany, zakończył się klęską i potrzebą reemigracji z podkulonym ogonem. W tym miejscu moje gwałtowne zaprzeczanie nie ma znaczenia, Przecież, gdybym odnosił sukcesy to bym tu nigdy nie wrócił.

Chyba czas bym odwrócił role. Mam pytanie dla każdego, kto tu mieszka: dlaczego mieszkasz w Polsce? Dlaczego nie wyjechałeś do innego kraju?
Każdy ma paszport w kieszeni. Wiele krajów przyjmuje Polaków niemal z marszu. Dostęp do nauki języków obcych jest nieograniczony – internet jest pełen rozwiązań dla chcących zapamiętywać obce słówka i zwroty.
Zatem: dlaczego jeszcze mieszkasz w Polsce?

Niech Bóg zachowa polską policję w zdrowiu i z daleka od nas.

Mojemu gościowi ze Szwajcarii skradziono w Warszawie iPhona.
Wczoraj odwiedził trzy komisariaty – najbliższy biura, rejonowy oraz właściwy, ze względu na miejsce kradzieży.
Chciał dokonać zgłoszenia i otrzymać pisemne potwierdzenia dokonania zgłoszenia.
Nic nie załatwił. Pod pretekstem braku numeru identyfikującego urządzenie (IMEI), policjanci twierdzili, że nie wydadzą zaświadczenia nawet jak by przyjęli zgłoszenie.

Koniec końców kolega odleciał do domu bez zaświadczenia, a ja porozmawiałem z Oficerem Dyżurnym Komendy Stołecznej, który uznał, że gdybym zadzwonił w czasie, gdy kolega był na komisariacie to sprawa byłaby załatwiona w pięć minut.
Inaczej mówiąc, jak to skonkludowali komicy z kabaretu Ani Mru-Mru: „Dziwny jest nasz kraj – trzeba kogoś naprawdę wielkiego w dupę kopnąć, żeby się los do Ciebie uśmiechnął”.

Teraz mogę składać skargę i pewno skończyłoby się przyczepieniem się szefów do szeregowych policjantów, którzy wczoraj gadali z moim gościem. Tylko po co? Przecież to nie policjantki przy okienku wymyśliły, że zniechęcenie petentów do zgłaszania przestępstw poprawia statystyki przestępczości w naszym kraju…

Śmieci.

Czy opłaca się segregować, a potem przetwarzać śmieci?
Podobno tak i do tego całkiem nieźle.

Ostatnio rozmawiałem z Australijczykiem, który „pracuje w śmieciach”.
Buduje spore stacje przetwarzania odpadów, zarządza nimi, a zyskiem dzieli się z lokalnymi społecznościami, w których prowadzi interesy.
Jedna stacja obsługuje około miliona mieszkańców.
Jak usłyszał, że za wywóz śmieci płacę miesięcznie około stu złotych, to stwierdził, iż jego australijscy klienci mają taniej. Lecz jak mu wspomniałem, że za oddanie kilograma makulatury trzeba w Pruszkowie zapłacić pięćdziesiąt groszy, to sprawdzał, czy dobrze zrozumiał, że to ja płacę, a nie mnie płacą.

Tak niestety jest w naszej okolicy. Nieliczne kontenery na makulaturę mają malutkie otwory i większe kartony trudno tam wrzucić. Zaś zakład oczyszczania przyjmuje makulaturę odpłatnie.

Australijczyk pokiwał głową, jednocześnie coś w myślach przeliczał. Po czym oznajmił, że może zapłacić kilka dolarów od każdej tony przyjętych śmieci.

Kilka tygodni wcześniej widziałem się z człowiekiem, który miał do czynienia ze śmieciami w Polsce. Jego zdaniem to jest kosztowny biznes i udaje się tam, gdzie jest dotowany z publicznych pieniędzy.

Wobec tego skąd Australijczyk bierze zysk w biznesie, który ponoć musi być dotowany?
Przetworzone odpady sprzedaje pośrednikowi, który dalej je upłynnia. Ponoć głównie w Chinach.

Tym sposobem poszerzyłem swoje horyzonty śmieciowe. W Polsce do segregacji trzeba dopłacać, a w Australii można z tego żyć.

Czołgiem po osobówkach, ciąg dalszy, czyli „fajnie, tylko jak tego dokonać?”

Tydzień temu pisałem o praktykach empikopodobnych. Skomentował to telemach na blogu oraz A.J. na mojej facebookowej ścianie.

Telemach zadał serię pytań:
„Co na to konsumenci? Co na to organizacje konsumenckie? Jaka jest pozycja organizacji przedsiębiorców? Co na to prawodawca? I co na to diktum mówi konkurencja?”
Oczywiście znał odpowiedź, co brzmiała „nic”.
Ja sobie pojadę po tych odpowiedziach szerszym strumieniem słowotoku.
Konsument: płacze i płaci. Świadom biznesowego bandytyzmu empiku, szukałem w innych księgarniach książki, która u nich była za 32 złote; w końcu znalazłem w wysyłkowej księgarni w Dąbrowie Górniczej za 29 złotych. Morał z tego taki, że konsument nie musi przepłacać w empiku, może przepłacać w dowolnym innym sklepie.
Organizacje konsumenckie: przepraszam, jakie organizacje? Organizacje i działalność społeczna to staroświecki wymysł komunizmu; nowoczesny Polak ma gotową do użycia serię żartów o śmiesznych ludziach, co robią z siebie pośmiewisko bezpłatnie zawracając głowę innym.
Organizacje przedsiębiorców: to ja się mam martwić tym, że mojego konkurenta ktoś legalnie oskubał? Z innymi przedsiębiorcami to my możemy zaapelować, żeby VAT był niższy, ale wtrącać się niewidzialną rękę wolnego rynku?
Prawodawca: ależ trzeba pilnie zająć się ustawami o układaniu asfaltu pod autokary kibiców 2012 oraz dolewaniu oliwy do ognia w bliskich mordobiciu pyskówkach miłujących kobiety socjaldemokratów z kochającymi nienarodzone dzieci katolikami.
Konkurencja: patrz punkt o konsumentach (tj. konkurencja też się wyżywi przy takim ustawieniu rynku).

Czy ja chcę przez to powiedzieć, że jesteśmy beznadziejnie głupią społecznością, która jest skazana na bycie kolonią dostarczającą światu wykształconych niewolników i naiwnie otwarty, chłonny rynek zbytu dziadowskich produktów o luksusowych cenach?

Nie. Ja chcę powiedzieć, że jest przed nami nadzieja. Widzę nadzieję w tym, że zaczniemy chronić to co zdrowe i normalne. Do tego potrzebujemy odwagi w wyrażaniu swoich opinii o tym co jest normalne, a co chore. Do tego potrzebujemy odwagi posiadania własnego zdania. Zaś własne zdanie przychodzi z pakietem zaakceptowania tego, że mogę nie mieć racji, mogę się pomylić, mogę powiedzieć głupotę i przyjąć tego konsekwencje. O ileż to trudniejsze od wysłuchania w radiu jakie poglądy są w tym sezonie „obciachowe”, a jakie modne, i potem bezmyślnego ich powtarzania w pracy, w szkole, na ulicy i w rodzinie.

A.J. napisała: „fajnie, tylko jak tego dokonać? to chyba nasza narodowa przywara, bo generalnie mamy tendencję do takiego właśnie traktowania sprzedawców, uważając, że jako klienci mamy do tego prawo, a duzi tylko robią to w większej skali… może warto zacząć od wpajania szacunku do innych, w tym sprzedawców, naszym dzieciom?

„Szacunek.” To jest chyba słowo klucz. Czy tego u nas nigdy nie było? Czy było, ale gdzieś zaginęło?
Szacunek do człowieka. Tak po prostu, szacunek bo jest człowiekiem. Może być kasjerką, taksówkarzem, posłem, policjantem, uczniem, ochroniarzem, pacjentem, parafianinem, byłym ubekiem, prostytutką, nowobogackim, podwładnym, sąsiadem, własnym dzieckiem. Jesteś człowiekiem i odnoszę się do Ciebie stosownie do tego.

Czyli może potrzebujemy pary innowacji: odwagi bycia sobą oraz nawyku szacunku dla człowieka.
Może wtedy ci, co lubią działać społecznie stworzą obywatelską alternatywę dla Federacji Konsumentów, a inni konsumenci z szacunkiem będą wspierać działania dla dobra wspólnego. Może biznesmen widzący krzywdę swojego konkurenta głośno powie co mu dyktuje sumienie i stanie w obronie niszczonego kolegi. Zaś inni przedsiębiorcy uszanują taki gest. Może w parlamencie głos zabierze poseł, który zamiast „zwycięstwa w walce o utrzymanie władzy” będzie widział sposoby wspólnego z wszystkimi parlamentarzystami tworzenia prawa, by budować zdrowe ramy biznesu w Polsce. Zaś jego partyjni koledzy uszanują przełamanie partyjniackiego prymitywizmu.
Może konkurent będzie sprzedawał książki z 20% marżą, bo uzna, że tyle jest w porządku wobec czytelnika. Itd.

To wszystko chyba jest tak proste, jak uświadomienie sobie, że każdy z nas odpowiada za to jak żyjemy tu i teraz. Jest to chyba też tak trudne jak wyrwanie się z odmóżdżającego hipnotycznego snu wędrówek po telewizyjnych kanałach, korytarzach galerii handlowych, witrynach salonów samochodowych i  ucieczki przed samym sobą w dużych ilościach wysokoprocentowego alkoholu.

Czołgiem po osobówkach.

Za biznesową chorobę uznaję to, że „kupując książkę w Empiku, największej sieci księgarni w Polsce, nawet 55 proc. jej ceny wrzucasz do kieszeni tego dystrybutora. Pozostałe 45 proc. trafia do wydawcy i autora, ale tylko teoretycznie, bo Empik płaci swoim kontrahentom dopiero po pół roku” (http://www.wprost.pl/)

Myślę, że potrzebujemy zmiany w ocenie tego co w biznesie jest normalne, a co jest patologiczne.
Moim zdaniem, normalna jest realizacja swoich pasji poprzez budowanie projektów biznesowych, skupianie wokół nich ludzi, którzy będą uczciwie traktowani, oraz budowanie relacji z partnerami w oparciu o dotrzymywanie danego słowa, budowanie wzajemnego zaufania i odpowiedzialności za te relacje.

Dla odmiany, słyszałem o spotkaniu z polskim przedstawicielem międzynarodowego finansisty, którego firma wysysa kapitał od dostawców, poprzez marże na kosmicznym poziomie, oraz przez systematyczne lekceważenie terminów płatności faktur.
Na pytanie dlaczego firma tak traktuje swoich partnerów biznesowych, jej człowiek odparł, że skoro są tak duzi to mogą sobie na to pozwolić.
Polski pracownik zagranicznego inwestora powiedział to człowiekowi, który od dwudziestu lat prowadzi rodzinną firmę i ma opinię biznesowego gracza fair play. Ostatnio ten lokalny przedsiębiorca wziął kredyt obrotowy, bo zaległości w płatnościach ze strony dużego partnera stawały się niebezpieczne dla stabilności firmy.

Moim zdaniem to jest nienormalne.
Rozumiem pazerność mieszkającego w jakimś raju podatkowym geszefciarza, który wybrał ścieżkę biznesu poprzez kontakty z postkomunistami. Koledzy pomagają mu robić nad Wisłą złote interesy, a on swoją pracowitością i sprytem pomnaża kapitał. W sposób egoistyczny i z determinacją, osiąga swoje cele kosztem innych. Pewno tak lubi i może daje mu to satysfakcję. Budowanie zaufania i więzi z szerszą grupą ludzi mieszkających w naszym kraju są mu pewno niepotrzebne.

Lecz nie rozumiem powszechnej w Polsce wyrozumiałości dla takiej postawy. Nie rozumiem wyrażania tonem wyjadacza rynkowego komentarza o normalności takich zachowań.
Zatrzymywanie dla siebie ponad połowy pieniędzy ze sprzedaży mojego towaru i zaleganie mi z wypłatą przez pół roku jest patologiczne.
Mówienie o tym, jak o czymś naturalnym dla rynku i przedsiębiorczości jest, w moim odczuciu, złe i psuje nasz kraj.

Bowiem w konsekwencji takiego patrzenia na sytuację (i takiego o niej mówienia) ludzie nastawieni na przedsiębiorczość, wyrastający w takim rozumieniu świata, mogą uznać, że rozwój biznesu to wspinaczka kosztem słabszych graczy.

Jeśli kupię sobie czołg, wyjadę nim na ulicę i dotrę do pracy taranując zagradzające mi drogę samochody, to postronny obserwator moich działań może skomentować, że jestem tak duży, iż mogę sobie pozwolić na takie działania. Lecz pewno większość uzna mnie za niebezpiecznego wandala, który jest zagrożeniem dla otoczenia. Jak nie perswazją, to środkami przymusu skłonią mnie, abym przestał siać zniszczenie.

Co z czołgami polskiego biznesu? Może poprosić ich, aby nie taranowali innych przedsiębiorców?